Ons nieuwe avontuur in de Emporda! Grape Hunters worden boer!

 Een deel van De 25 hectare tellende wijngaard in Cap de Creus die wij zullen onderhouden 

Een deel van De 25 hectare tellende wijngaard in Cap de Creus die wij zullen onderhouden 

Voor ons ligt ’t vrij simpel: als je een gezonde wijngaard hebt waar er een natuurlijk balans heerst en je geen chemische troep hoeft te gebruiken, ben je een idioot als je dat weet te verpesten in de kelder. Wij geloven dat een wijn 75% gemaakt wordt in de wijngaard, en 25% in de kelder. Maar ondertussen hebben wij nul komma nul ervaring in de wijngaard zelf; dus werd het tijd een stage te vinden op ’t land.

Maar wie neemt er nou twee onwetende blonde Hollanders aan om hun wijngaard te onderhouden? Toen wij een keer gingen proeven bij Espelt Viticultors spraken we met Anna Espelt, de eigenaresse. Een bevlogen type, die zelf ook verschillende stages heeft gelopen over de hele wereld. We klikten meteen en wij vertelden onze wens voor werken op ’t land; zij vertelde daarop haar wens haar team te kunnen uitbreiden met mensen met een passie voor wijn. Ze liet ons een wijngaard zien dat zij had aangeplant in het natuurgebied Cap de Creus, vlakbij Rosas. Het heeft haar jaren gekost toestemming te krijgen van de gemeente om te mogen aanplanten, maar het is geresulteerd in een 25 hectare biologische wijngaard van grenache gris en grenache blanc, syrah en marsallan. Dit is het paradepaardje van haar in totaal tellende 200 hectaren, allemaal in de Empordà, en particulier bezit. Het komende jaar mogen wij deze wijngaard genaamd Mas Mares gaan onderhouden! 

We zullen werken onder een ervaren viticulturist uit Australië, en het plan is deze 25 hectaren de komende jaren om te zetten van biologisch naar biodynamisch. Ook wordt er een aparte kelder gebouwd om de druiven van deze wijngaard te verwerken. Blijf ons volgen op facebook en instagram en we lichten je dagelijks in over onze boer activiteiten!

  Uitzicht vanaf de wijngaard in Cap de Creus op de Middellandse Zee

Uitzicht vanaf de wijngaard in Cap de Creus op de Middellandse Zee

 

Conca de Barberá: onze stage bij dé Vin Nature producent van Spanje!

Troebele wijn? Veel sediment in de onderkant van de fles? Wijn met een oranje kleur? Vaak zijn dit tekenen van een vin naturel. Dit betekent volgens wijnmaker Joan Ramon Escoda een wijn waarbij je niks weghaalt en niks toevoegt, of in zijn woorden: ‘no se quita, no se pone’. Hij was de eerste in Spanje die het aandurfde geen sulfiet meer toe te voegen in zijn wijnen. Op dit moment staan zijn wijnen overal ter wereld op de kaart bij de beste restaurants en hipste wijnbars. Wij werkten voor dit wijnhuis genaamd Escoda Sanahuja tijdens de oogst van 2016. 

Eigenlijk was deze stage heel simpel: we stonden om 7.00 's ochtends op om een koffietje te halen, en begonnen met Joan Ramon en vijf anderen druiven te knippen op de wijngaard iets verderop. Rond 10.00 stopten we eventjes om met z’n allen te ontbijten: brood, worst, ham, kaas, tomaat en natuurlijk een paar flessen wijn. Na dit ‘opladen’ oogsten we door totdat er genoeg kratjes vol waren en Joan Ramon ze met de tractor op kon halen. We volgen hem met de 4x4 naar de bodega en verwerken de druiven. In dit geval betekende dat het ontstelen ervan en vervolgens in roestvrijstalen tanks deponeren (deze druiven werden na een aantal dagen geperst en in amfora gestopt). Daarna namen we weer een koffietje (ditmaal vaak met een tikkie erin, zoals Joan Ramon dat altijd doet) en keerden we terug naar de wijngaard. Dit proces herhaalde zich totdat Joan Ramon vond dat ’t wel mooi was, en dat was nooit later dan 19.00 (met één uitzondering tot 23.00). Een hele fijne jefe, die zelf ook keihard meewerkt maar ook van 't goede leven houdt. 

Zijn zelf aangeplante negen hectare wijngaarden zijn ongeveer 15 jaar oud en vanaf planting biologisch. Na vijf jaar sloeg hij als één van de eerste in Spanje om naar de biodynamie (lees hier over het verschil tussen de twee), en nu zijn de wijngaarden zó gezond dat hij bijna geen preparaten meer hoeft te maken. En dat was te merken: een ongelofelijke opbrengst van hoge kwaliteit druiven; we hebben geen ziekte gezien! Ook heeft hij een aantal jaar geleden een wijngaard overgenomen waar gemiddeld 100 jaar oude ranken staan: een field blend van macabeo, grenache blanc en parellada. Dit veld was in de geschiedenis nog nooit bewerkt met chemische bestrijdingsmiddelen, maar was in vergetelheid geraakt. Joan Ramon heeft er zijn aandacht in gestopt en nu levert 't zijn topwijn op genaamd Mas del Gaio. 

Zelf maakten we hier ook een eigen wijn genaamd Tot Controlat. Meer hierover lees je bij onze wijnen. 

 els bassots, de bekendste 'oranje' wijn van Joan ramon escoda:  100% chenin blanc skin contact. 

els bassots, de bekendste 'oranje' wijn van Joan ramon escoda:  100% chenin blanc skin contact. 

 Joan ramon is medeoprichtrer van de brutal wine corporation, waar meerdere vin nature producenten aan meewerken

Joan ramon is medeoprichtrer van de brutal wine corporation, waar meerdere vin nature producenten aan meewerken

Wij maakten de wijnkaart voor restaurant Strangelove in Amsterdam

Restaurant Strangelove Amsterdam is geopend! Het restaurant bevindt zich in Amsterdam Oud West binnen de deuren van LAB; een huis voor filmmakers en -liefhebbers, een café, restaurant en een expositieruimte. Daarbij is LAB ook een tuin voor stadsboeren en bijenkolonies en werkplek voor architecten. Met zalen voor festivals en congressen en een programma vol arthouse films, cultklassiekers en documentaires.

Wij maakten de wijnkaart voor onze vrienden van restaurant Strangelove Amsterdam! We werken hiermee samen met wijnimporteurs Glandorf en Thijs, Vinoblesse en Vleck

Ook een keer dineren in Strangelove? reserveer hier je tafel!

RAMSES de Eerste.

Onze eerste eigen wijn hebben we afgelopen oktober (met de hand) gebotteld en is inmiddels allemaal verdeeld onder vrienden en familie! Voor alle gelukkigen die een fles (of meerdere) hebben gescoord is het belangrijk nog eventjes te wachten met drinken, want de wijn is nog een beetje ‘nerveus’ zoals men dat noemt. Komt vaak voor bij zojuist gebottelde wijn: hoe zou u het vinden om van een aangename kleien amfora van 200 liter zomaar te worden overgeheveld naar een meer dan 250x kleinere glazen fles? Dan heeft u waarschijnlijk ook wat tijd nodig om te acclimatiseren en weer uw oude zelf te worden. Klik hier voor een uitgebreid verslag over Ramses de Eerste.

We hebben Ramses I met een Spaans busje met geblindeerde ramen naar NL gereden; een nogal verdacht voertuig, met als gevolg dat we twee keer zijn aangehouden door de Franse gendarmerie. De eerste keer moest het busje open en werden er enkele dozen geïnspecteerd. Wij werden hierbij op afstand gehouden door twee andere agenten, die ons nauwlettend in de gaten hielden. De tweede aanhouding werd ons slechts gevraagd of we wapens of drugs meesmokkelden. Wij antwoordden met onze blonde haren en blauwe ogen van niet en mochten vervolgens gewoon doorrijden. Dat in tegenstelling tot een Arabisch uitziende man wiens Golf compleet uit elkaar werd getrokken. Talking about white privilege… 

Ramses. Hoe komen we aan die naam? Naast onze fascinatie met de Egyptische geschiedenis, luisteren we tijdens onze reizen ook regelmatig naar Ramses Shaffy, onze Amsterdamse held. We zijn van plan vijf verschillende flessen Ramses verspreid over de wereld te maken, net zoals de in de Egyptische dynastie er vijf verschillende Ramses' regeerden: Ramses I, II, III, IV & V. Ramses II zit inmiddels in ’t vat in Chili en komt rondom Kerstmis 2017 de markt. De overige drie zijn gepland in Zuid Afrika, Australië en Noord-Amerika. Zo kunt u onze avonturen volgen in de vorm van een goed glas wijn.  

Biologisch, Biodynamisch en Vin Naturel. Wat is het verschil?

Biologisch

Biologisch betekent dat er in de wijnbouw zonder gif gewerkt wordt, maar met biologisch afbreekbare bestrijdingsmiddelen. Verreweg de meeste wijngaarden werken conventioneel. Dit houdt in dat zij met pesticiden, insecticiden en fungiciden werken. Dit zijn verschillende soorten gif die ziektes, ongewenste insecten en schimmels weghouden. In deze conventionele wijngaarden wordt preventief gif gebruikt en niets aan het toeval overgelaten. Een wijnrank kan wel honderd jaar oud worden, maar met deze methode leveren de stokken na dertig jaar al niets meer op. Vergelijk de wijnrank met een junkie die telkens weer een ‘shot’ nodig heeft: hoe meer gif hij in zijn lichaam spuit, des te sneller hij aftakelt en hoe erger hij verslaafd raakt.  Biologische wijnteelt in Europa is aangeduid met de beeldmerken hieronder afgebeeld. Alle toevoegingen tijdens het wijn maken moeten biologisch zijn en er mag behoorlijk wat sulfiet gebruikt worden.

Biodynamisch

Biodynamie is een filosofie waarin men in de wijngaard een evenwicht probeert te creëren tussen mens en natuur. De stand van de maan en de sterren zijn ook van groot belang bij dit proces. Biodynamische landbouw is gebaseerd op het werk van de Oostenrijkse filosoof Rudolf Steiner, die dit in de jaren '20 al predikte. In de praktijk gebruiken de boeren die biodynamisch werken verschillende preparaten om hun wijngaard gezond te houden. Eén van die preparaten bijvoorbeeld is een koehoorn die in de wijngaard begraven moet worden met daarin een mengsel van Valeriaan en andere kruiden. Hoewel dit raar mag klinken; de meest beroemde wijnhuizen ter wereld zweren bij deze methode en er is gebleken dat deze producenten consistente kwaliteit leveren. Biodynamische classificatie wordt gereguleerd door Demeter en Biodyvin. Wat betreft het wijn maken, mag er alleen gewerkt worden met wilde gisten (dus geen externe gistculturen). Een beperkte hoeveelheid sulfiet is toegestaan.


Vin Naturel

Onder de noemer Vin Naturel vallen wijnen die zijn gemaakt zonder toevoegingen in de kelder, dus ook geen sulfiet. Sulfiet is een stof die natuurlijk in wijn voorkomt als een beschermer tegen bacteriën, maar ook toegevoegd kan worden voor extra bescherming. Deze stof kan er ook voor zorgen dat je de volgende dag hoofdpijn hebt (en veel mensen zijn er allergisch voor). De wijn wordt gemaakt van druiven en druiven alleen. Dit werkt natuurlijk alleen maar als je een gezonde wijngaard hebt. Vin naturel wordt nog niet officieel gereguleerd, maar er bestaan wel vier organisaties. Twee Franse: AVN en de Vins S.A.I.N.S., twee Italiaanse: VINNATUR en Vini Veri en één Spaanse: PVN. Om je hierbij te kunnen aansluiten als producent moet je ten minste biologisch werken en géén sulfiet gebruiken. Vin Naturel kent een grote opmars in de laatste vijftien jaar.


 

Heeft u vragen mail dan naar info@grapehunters.com

De Druiven Jagers in Chili deel 3: alle deuren openen zich voor ons

We zijn uitgenodigd bij collega wijnboer meneer Cardoen ter gelegenheid voor het slaan van de eerste steen van zijn nieuwe wijnmuseum. Op weg naar het feest dreigen we bijna een fuik in te rijden maar Luiz trekt 50 meter voor de controle aan het stuur en maakt een linksomkeer. ‘No licence’, zegt ‘ie; kennelijk is zijn rijbewijs al enkele jaren verlopen.

We nemen een sluiproute door de wijngaarden en ontsnappen ternauwernood aan een ongeluk. Luiz wil een auto inhalen die terwijl we proberen te passeren expres meer gas geeft. De vrachtwagen die ons tegemoet rijdt kunnen we alleen ontwijken door weer terug achter de auto te duiken. Een hoop gescheld in zes verschillende talen volgt en de strekking is uiteindelijk: hij (de idioot in het verkeer) is in zijn familie de eerste generatie mét een auto en Luiz is de eerste zónder chauffeur. Een schaterlach volgt. 

We arriveren veel te laat. Bij de ingang worden onze namen gecheckt door mannen met oortjes, we mogen doorrijden. De speeches zijn al begonnen en we zijn net op tijd voor die van de president van Chili. Ze wordt omringd door bodyguards. We zullen haar later tijdens de lunch ontmoeten, geven haar een knipoog en krijgen een vriendelijke lach terug. Daar blijft het bij.

 We arriveren op het feest van Cardoen

We arriveren op het feest van Cardoen

 Luiz, Dido en een journalist druk in gesprek op het feest van Cardoen

Luiz, Dido en een journalist druk in gesprek op het feest van Cardoen

Tijdens de lunch vermaken we ons uitstekend, want Luiz maakt iedere tafel aan het lachen. Hij is een natuurlijke bindende factor. We kunnen het met name goed vinden met de vrouw van Cardoen en met haar zus die televisieprogramma’s op de Chileense televisie presenteert. Beiden trouwens ook waanzinnige verschijningen van vrouwen! De volgende dag belt Cardoen Luiz persoonlijk op om te zeggen dat ‘ie ons zo leuk vond. Het moet niet veel gekker worden.

We maken een hoop mee en de ene situatie lijkt de andere te overstijgen. Zo hebben we het weekend erop een feest in Santiago bij David (ook wel Gayvid genoemd), een goede vriend van Luiz. We wisten dat hij nogal van mannen hield, maar niet dat Dido de enige vrouw op zijn feestje zou zijn. Of dat Jur de enige heteroman zou zijn. Naast dat Jur het doelwit was van meerdere geile mannen heeft hij ook een aantal zeer interessante diplomaten ontmoet. Dido heeft gedanst met zes jongens op muziek van de Spice Girls; ze kenden de tekst beter dan zijzelf. 

Eind mei bezoeken we Roberto, de levenspartner van Luiz die woont in Lima, Peru. Roberto is daar de ambassadeur van Chili. Hij is een gerespecteerd man en heeft zich al meer dan eens bewezen voor zijn land (zo was hij eerder al ambassadeur in Canada en Maleisië). Er heerst al 160 jaar spanning tussen Chili en Peru, vanwege de Chileense annexatie van een stuk land waar nu veel geld wordt gewonnen uit goud- en kopermijnen (door voornamelijk Canadese bedrijven). Door die frictie is Peru voor Chili het belangrijkste land om te vriend te houden. Roberto is daarmee altijd een doelwit. Hij wordt om die reden altijd bewaakt door zijn bodyguards met steun van extra politie-eenheden. Roberto is een charmante man met een warme persoonlijkheid: een man met charisma en veel humor. Hij vindt het verschrikkelijk om altijd omringd te worden door beveiliging maar het kan niet anders. Hij heeft wel een hecht team weten te creëren waarmee hij dit bizarre leven zo persoonlijk mogelijk probeert te maken.

 We slapen in zijn prachtige paleis dat bewaakt wordt door mannen met machinegeweren. Erg spannend allemaal. De volgende dag gaan we shoppen, en we worden gebracht door een chauffeur en krijgen zelfs een bodyguard mee. In de auto klinkt Get Up van James Brown en we vragen of het volume lekker hoog mag - dat kan - en we zweven door Lima. Behoorlijk surrealistisch allemaal. Wanneer we met Roberto gaan lunchen sluit ook de volgauto aan met daarin nog vier extra agenten. De agenten bespelen de sirene met lichte piepjes waar ze het verkeer mee regelen en zorgen dat alle auto’s voor ons wijken. We komen aan bij één van de populairste restaurants van Lima, La Mar, en er staat een rij tot buiten. We lopen langs de hele rij en er is direct een tafeltje voor ons beschikbaar. Dit leven heeft zo z’n voordelen.

 De deur wordt voor dido opgehouden door de chauffeur en bodyguard  van roberto

De deur wordt voor dido opgehouden door de chauffeur en bodyguard  van roberto

 lunch in la mar 

lunch in la mar 

De volgende dag mogen we mee naar het meest belangrijke paardenfestival van Peru, bekend om het hoogste niveau dressuur in Zuid Amerika. Omringd door beveiliging in burger lopen we het terrein op en worden we langs alle passages geloodst tot dat we in het VIP-gedeelte arriveren. Mensen van de organisatie hebben niet eens tijd om ons een halt toe te roepen want er staan direct een aantal agenten tussen. In de VIP-lounge gaan dienbladen rond met whisky, bier en pisco sour. Het is 12.30, maar vooruit! 

Op de terugweg rijden we door de arme buitenwijken van Lima. Lima is een woestijn en in het zand staan eindeloos veel onafgebouwde huizen. Je kunt je voorstellen dat een aardbeving deze hele wijk wegvaagt. Dit schept een groot contrast met de mooie wijk waar wij wonen in Lima, waar de huizen zeer stevig zijn gebouwd en luxe in overvloed is. 

 onderweg met escort

onderweg met escort

 de winnaar van dit jaar doet een eren rondje achter de coulissen

de winnaar van dit jaar doet een eren rondje achter de coulissen

  we halen zelfs de krant 'el Comercio', de grootste in peru! 

we halen zelfs de krant 'el Comercio', de grootste in peru! 

We hebben veel geleerd van onze tijd in Chili; onder andere hoe we NIET wijn willen maken. We wilden per se een groot wijnbedrijf meemaken, om te zien hoe op een commerciële manier wijn geproduceerd kan worden. Dit is een belangrijk aspect, omdat we voorheen alleen op kleine wijnboerderijen gewerkt hebben. Dat het zo onpersoonlijk zou zijn, zoals bij François Lurton (maar dit was nog een kleine speler in de overvloed van gigantische producent in Chili), waar wijn via protocollen gemaakt zou worden, hadden we niet in deze (kille) mate verwacht. Door dit te hebben ervaren weten we dat het niks voor ons is. Wijn is geen product dat via schema’s gemaakt kan worden: wijn is een product dat liefde en aandacht vereist. De stokken verdienen een luisterend oor. Het is geen toeval dat we uitgerekend bij Luiz in Santa Ana beland zijn. Hier vonden we iemand met dezelfde filosofie, voor wie wijn ook meer is dan gewoon een commodity. Het is een liefde. 

 Luiz & Dido, stampend in een houten foudre. 

Luiz & Dido, stampend in een houten foudre. 

 Dido nog steeds stampend op druiven. 

Dido nog steeds stampend op druiven. 

 de nieuwe fundering voor de slaapkamer van luiz. Slapen op herinneringen!  

de nieuwe fundering voor de slaapkamer van luiz. Slapen op herinneringen!  

 vrienden voor het leven

vrienden voor het leven

 

De Druiven Jagers in Chili deel 2: Oude ranken en bijzondere karakters

We kunnen bij Luiz een eigen wijn maken en we gaan dan ook direct op zoek naar druiven. We krijgen via Pancho en Luiz veel tips die weer uitlopen op nieuwe tips. Colchagua, deze wijnregio, wordt gedomineerd door massaproducenten. Veel wijnboeren worden onder druk gezet om een minimale hoeveelheid druiven per hectare te oogsten. Lukt dat niet, dan drukken de wijnproducenten de prijs flink naar beneden. Het is zweten om te overleven en de wijn is over het algemeen slecht te drinken. Maar als je goed zoekt zijn er uitzonderingen. Steeds meer boeren staan op en durven kwaliteit te produceren tegen hogere prijzen. Sommige boeren beginnen ook zelf wijn te maken.

Uiteindelijk vallen we voor de 70 jaar oude carignan druiven van boer Enrique. Van origine waren het sémillon stokken maar ze zijn acht jaar geleden geënt naar carignan, waarbij een nieuwe soort op een oude stok wordt geplaatst om samen te vergroeien. Er staat in Colchagua bijna geen carignan aangeplant en we waren dan ook heel blij met deze vondst. Druiven vol sappig fruit en vrolijke zuren. We nemen samples en besluiten een week later te oogsten, voor behoud van voldoende zuur - voor ons de ruggengraat van de wijn. We selecteren de mooiste trossen in de wijngaard om ze vervolgens in zijn geheel in een bak te stapelen, die we van boven dicht sealen. We vervoeren ze naar de cellar en we kijken er de komende tijd niet meer naar om. De druiven moeten rusten en langzamerhand zal de carbonic fermentation (een fermentatie op gang gebracht door enzymen van binnen uit de druif) beginnen.

 Pancho checkt het suikergehalte van de carignan druiven

Pancho checkt het suikergehalte van de carignan druiven

 op de foto met pancho en boer enrique, de trotse eigenaar van de carignan stokken

op de foto met pancho en boer enrique, de trotse eigenaar van de carignan stokken

Het zoeken van een ‘blending partner’ is de volgende stap. Na wat gebel heen en weer in het Spaans vinden we via via een mooi perceel met wilde bushvine paìs stokken. Paìs is de lokale druif die wordt gezien als een bulkdruif met weinig expressie. We willen het toch een kans geven. We komen erachter dat je van paìs druiven ook frisse carbonic wijnen kan maken wat zeker een mogelijke partner voor de carignan zou kunnen zijn. Echter zijn de druiven op het plot zo ongelijk rijp en verschillen ze per vierkante meter zo van smaak dat we de optie afslaan. Het concentraat is ook erg laag en we zijn toch meer op zoek naar wat stoers om de frisse carignan bij te staan. Uiteindelijk komen we terecht op de wijngaard van de familie Barlow (familie uit New York die meerdere boutique hotels bezitten over de hele wereld). Luiz neemt ons mee naar een lunch op het erf van de Barlows, en het klikt meteen erg goed. Vader Ed is 94 en springlevend met een energie-verhogend karakter. Hij is zeker nog niet met pensioen en heeft alles nog in de smiezen. Ook zijn dochter Lisa, die het bedrijf gaat overnemen, is waanzinnig leuk en alleen maar bezig met eten en drinken. Genoeg gesprekstof dus.

De druiven van Barlow zijn aangeplant op een ondergrond van vulkanische as: cabernet sauvignon, carménère en syrah. We willen liever niet blenden met cabernet, vanwege het dominante 'groene paprika' karakter, typerend voor deze regio. Ook zijn we niet zo gecharmeerd van de carménère; hoog concentraat met in de smaak veel spicy tonen en donker fruit, maar voordat het deze aroma's heeft ontwikkeld is er zoveel tijd verstreken dat er bijna tot geen zuur meer overblijft. De syrah daarentegen heeft mooie zuren en is vol van smaak. We zijn om!

 wilde País bushvines

wilde País bushvines

 pais trossen, ongelijk rijp

pais trossen, ongelijk rijp

 ed barlow en luiz 

ed barlow en luiz 

 syrah inladen 

syrah inladen 

Ondertussen gaat het leven in Clos Santa Ana gewoon door. Op een dag rijden we met Luiz naar Santa Cruz om inkopen te doen. Er zit een scheur in zijn 500 jaar oude gouden baron ring die hij steeds tegen het staal van de auto probeert recht te duwen. Een wonderlijk tafereel. We rijden in een Toyota Hilux die volgens Luiz een eigen microklimaat heeft. Daarnaast heeft deze pick-up allerlei verschillende banden waardoor hij steeds naar links afbuigt en je dus constant tegen moet sturen. De auto zit zo onder het stof zit dat de ramen niet meer naar beneden kunnen en de gordel met een beetje geluk soms uitrolt. Uit de speakers klinkt keiharde opera en zo rollen we langzaam het stadje binnen.

Eenmaal terug met de boodschappen (verse mosselen voor de moûles frites voor vanavond) begint het poepscheppen - normaal gesproken heeft Luiz hier iemand voor in dienst, maar alle werknemers nemen continu ontslag. We lopen het hele erf af met ieder veger en blik en halen in totaal meer de 25 kilo op. Daarna moeten alle 70 honden eten. 50 wonen in de kennel en 20 (de elite) wonen in het huis. Ze krijgen dagelijks kippenlevers met maïs, bereid in een grote pot boven open vuur. Wat een werk, maar nobel is het wel: deze straathonden hebben een zeer luxe leventje. Voor hetzelfde geld dat hij jaarlijks uitgeeft aan het in leven houden van deze honden zou je duizenden straathonden kunnen castreren, zodat er in de toekomst minder van zullen rondlopen. Maar alles is een keuze en zijn keuze zet ons en vele anderen in ieder geval aan het denken.

 een ochtendje poep scheppen

een ochtendje poep scheppen

 etenstijd 

etenstijd 

 luiz met elite hond blancita

luiz met elite hond blancita

Vervolgens beginnen we met koken terwijl de gasten binnendruipen. Onder andere de prins en prinses van Maleisië, de familie Barlow en de buren uit de omgeving. De buren zijn mensen die één voor één een boeiende historie hebben. Javiera is een lieve Cubaanse vrouw die tijdens het regime van Castro onteigend is van bijna al haar bezittingen en vervolgens naar Amerika is gevlucht. Ze vertelt naast politieke ook veel grappige verhalen zoals die keer dat Salvador (Dalì) op een feest met drie tijgertjes aan kwam zetten. De buurman van Luiz, een timide man, is onder druk gezet en zelfs gemarteld tijdens het regime van dictator Pinochet. Ook ontmoeten we één van de meest vermogende mensen uit Bolivia. Hij maakt voor de hobby nu wijn in Chili, hij heeft ‘slechts’ 50 hectare grond. Een bijzonder gezelschap en allen zeer interessante mensen. De wijn van Luiz vloeit rijkelijk en iedereen is laaiend enthousiast over onze moûles en zelfgebakken frites. Luiz gaat op een stoel staan, zoals hij altijd doet, en begint aan zijn speech. ‘Alles draait alleen maar om liefde’, zegt Luiz. Wat een waarheid komt er toch telkens uit deze man. Dit geldt overigens ook voor de wijn; goede wijn ontstaat alleen maar uit liefde. Liefde die we vinden hier in Santa Ana en die voor ons ontbrak bij Lurton.

Nadat de gasten waren vertrokken en we rustig aan het uitbuiken waren in de binnentuin, kwam er onverwachts een ander gezelschap binnen, voor het avondeten. Dit was Luiz voor het gemak even vergeten. Het bleek de eigenaar van Estampa wines, één van de grootste wijnhuizen uit de omgeving, samen met drie Chinese importeurs en een tolk. Verder arriveert ook de iconische wijnmaker uit Toscane Attilio Pagli, die samen met zijn compagnon de rol van wijnadviseur speelt voor Estampa. De eigenaar had voor de gelegenheid twee flessen champagne meegenomen à 600 euro per stuk. Samen met Pancho laten we de nectar rijkelijk vloeien en voor we het weten hebben we met z’n drieën al één fles soldaat gemaakt.

Ondertussen gaan de Chinezen helemaal los op een ui: zo’n grote hadden en ze in hun leven nog nooit gezien. Hun fotocamera komt al snel om de hoek kijken. Luiz speelt hier op in en begint met veel bombarie aan zijn geïmproviseerde 'risotto' (met basmati rijst....). Hij smijt de vis in de bouillon en gooit er van een meter hoogte een hele fles witte wijn bij. De Chinezen weten niet wat ze meemaken en beginnen met hun hand voor hun mond ‘ooo’-geluiden te maken gevolgd door keihard gelach van iedereen. Luiz probeert uit te leggen dat alles in China groot is behalve de piemel, om vervolgens van de tolk te eisen om dit te vertalen: ‘please! Translate!' Ze heeft het zwaar deze avond maar ze zal het nog zwaarder krijgen. Luiz bestijgt wederom een stoel en begint zijn speech: ‘Let’s fuck, people! Let’s fuck! It’s so important! Enjoy life and don’t forget: let's fuck!’ Wederom een indrukwekkende wijsheid. De Chinezen hebben de avond van hun leven.

 Chinese importeurs en attilio tasten toe op de creatie van luis

Chinese importeurs en attilio tasten toe op de creatie van luis

 luiz jur en pancho met ons eerste zelf gemaakte ipa bier!

luiz jur en pancho met ons eerste zelf gemaakte ipa bier!

Wordt vervolgd...

De Druiven Jagers in Chili deel 1: De breuk met wijnmagnaat Lurton en de ontmoeting met de magische Baron

Er komt een antraciet grijze Lexus de parkeerplaats oprollen. De auto stopt abrupt voor ons en een wolk stof stuift langs de wielen omhoog. Het portier zwaait open en twee lederen laarzen stappen in het zand. Langzaam verschijnt de gestalte van een man gestoken in Armani broek, strak gestreken overhemd en een uit de toon vallende sportieve oude skibril. Misschien het enige item dat hij zelf heeft uitgezocht. We kijken in een strak gezicht met daarboven de haren ook strak naar achter. Een imponerende gestalte, het is de patron François Lurton. Hij is slechts enkele weken per jaar op zijn estate hier in Chili genaamd Haciendo Araucano en iedereen buigt voor hem.  

 Uitzicht van het terras van de villa van Lurton.

Uitzicht van het terras van de villa van Lurton.

Araucano bestaat vandaag 20 jaar, daarom is er alle reden voor een feestje. We lopen richting de villa van de patron, samen met de oenoloog Francesco (in Chili genaamd Pancho), met 15 uur werk in de benen arriveren we als laatste, Rock ’n’ roll. Wij zijn de show vanavond want wij zijn de wijnmakers; zo praten we onszelf aan. We kennen elkaar pas twee dagen maar het klikte direct. Pancho is 30 jaar oud en de nieuwe wijnmaker bij Hacienda Araucano van François Lurton. Hij is 20 dagen voor de oogst binnengehaald aangezien de vorige wijnmaker pardoes was opgestapt. Voor hem is alles nieuw, net als voor ons. 

Alle belangrijke hotemetoten uit de omgeving, journalisten en importeurs zijn uitgenodigd. Bedienden lopen af en aan met ceviche en empanadas. Twee zojuist geslachte schapen bungelen nog druipend aan het spit.

 Lammetjes bungelend boven het vuur.

Lammetjes bungelend boven het vuur.

Gretig doen we ons tegoed aan alles wat langskomt en we schenken onszelf een glas van de duurste Carménère in de ´Alka´, de topwijn van Lurton. De stijl is klassiek, gerijpt in nieuw Frans eiken met tonen van leer en tabak. Het is een bom van een wijn, niet subtiel en weinig complex, eigenlijk alleen lekker bij een lap rood vlees of als slaapmutsje. Gelukkig heeft Dido haar ‘reishumidor’ bij zich en steken we er een Cubaanse en een Dominicaanse vriend bij op. Ook de doos van Hajenius is flink in omloop en binnen enkele minuten rookt iedereen om ons heen de gedroogde Nederlandse klassiekers. We ontmoeten Luiz, een goede vriend van Pancho. We zijn aangeschoten en schateren wat af met z’n allen.

We vragen ons af waar het lam blijft en we lopen de keuken in om een kijkje te nemen. Al dampend wacht daar het stuk getrokken lam en onder het oog van de lachende chefs nemen we een paar flinke happen uit het vlees. Klaar voor de dansvloer. Reggeaton wordt afgewisseld met de klassiekers zoals ACDC. We hebben zo precies vijftig procent tijd om met iedereen te praten en de overige vijftig om te dansen (want reggaeton is niet helemaal onze stijl). Als echte rock ‘n’ rollers blijven we als laatste over en eindigen we om een uur of vier met de 22 jaar oude stiefdochter van de François in bed, terug naar huis rijden was geen optie meer.  Het bleef slechts bij logeren.

Om zeven uur gaat de wekker, en met al onze kleren nog aan dalen we weer af naar de cellar waar we Pancho slapend op de vloer aantreffen met slechts zijn trui opgerold als kussen. Hij had een avontuurtje beleefd met een vijftien jaar oudere dame op het parkeerterrein en daarna was het licht uit gegaan.

 Vriend en wijnmaker Pancho!

Vriend en wijnmaker Pancho!

De volgende dag is er tijd voor een lunch bij Luiz. Luiz blijkt een 60 jaar oude Italiaanse Baron (van Voltera)te zijn die ook wijn maakt in Colchagua, ongeveer 45 minuten rijden van de cellar van François Lurton vandaan. Pancho woont al een jaar bij Luiz in huis, een prachtige boerderij waar het altijd zoete inval is. Hij is zeer gastvrij, ook voor dieren; op zijn landgoed wonen namelijk meer dan 70 honden. Hij vangt straathonden op en heeft moeite nee te zeggen. Een niet altijd handige combinatie. We zijn direct verbonden en voelen ons hier thuis. Een pan vers gemaakte pasta komt op tafel en het feest kan beginnen. Zijn eigen wijn vloeit rijkelijk en iedereen heeft het naar zijn zin. 

 Luiz maakt pizza deeg.

Luiz maakt pizza deeg.

Van de dagen die volgen brengen we de avonden steeds door bij Luiz. We kunnen altijd blijven slapen en Luiz dringt aan dat we alsjeblieft doen waar er zin in hebben, of zoals hij zegt: ‘you do what you want hé’. We besluiten ons onderkomen in Santa Cruz (de grootste stad in de omgeving) bij de cellar master Manuel dan ook te verruilen voor een kamer op het landgoed van Luiz in Santa Ana.

 Cellar master manuel 

Cellar master manuel 

Onze ritme is dan als volgt: om zeven uur in de ochtend vertrekken we naar de cellar van François Lurton, die ongeveer op 45 minuten tot een uur rijden ligt. Daar werken we de hele dag om vervolgens om zeven uur ’s avonds weer terug te keren naar Luiz. We komen erachter dat het contrast enorm is. In de cellar van Lurton hangt een grauwe sfeer. Iedereen lijkt onder druk te staan en er is totaal geen passie aanwezig. De cellar master Manuel drinkt geen wijn en werkt als een machine. We mogen hem niet en ergeren ons aan zijn passie loze manier van handelen in de cellar en aan zijn vlakke persoonlijkheid. 

De general manager zit de hele dag op zijn kantoor en komt nooit naar buiten. Wanneer hij naar huis gaat begroet hij ons niet of met moeite alsof we slechts mieren zijn in het bedrijf. Het enige licht in dit alles is Pancho. We lachen veel en hij heeft veel talent en kennis voor wijn maken. We voelen de druk van bovenaf en zien steeds meer aanwijzingen dat dit geen gezond bedrijf is. Dit voelt niet als een mooie leerstage want niemand is gepassioneerd met wijn maken bezig. De wijn is ook niet van hoge kwaliteit. De sauvignon blanc komt als eerste binnen en is veel te laat geoogst net als de pinot noir daarna. Dit was een eis van François omdat hij Bordeaux stijl wijnen wil imiteren met een hoog concentraat. Er zijn hier dan ook veel Bordeaux klonen aangeplant, maar we zijn niet in Bordeaux en er blijkt veel mis te zijn in de wijngaard: veel ziektes waaraan weinig aandacht wordt gegeven.

 Dido tussen de ranken.

Dido tussen de ranken.

 Druiven verzamelen voor het laboratorium

Druiven verzamelen voor het laboratorium

  Onze vertrouwde stappers gaan al 4 oogsten mee

Onze vertrouwde stappers gaan al 4 oogsten mee

 Syrah aangeplant op steile  hellingen bij Hacienda Araucano

Syrah aangeplant op steile  hellingen bij Hacienda Araucano

 Veel te interessant doen in het laboratorium.

Veel te interessant doen in het laboratorium.

 Proef opstelling voor het meten van het totale sulfurlevel in het sap.

Proef opstelling voor het meten van het totale sulfurlevel in het sap.

Alle wijngaarden zijn aangeplant op een noordelijk gelegen helling. Op het noordelijk halfrond krijgt de gaard dan te maken met de tamme ochtendzon en niet met de langere avondzon. Maar op het zuidelijk halfrond werkt die regel precies andersom: er is dus geen rekening gehouden met de identiteit van Chili, er is letterlijk gekopieerd wat reeds in Bordeaux bestond. Met als gevolg dat de druiven te snel rijpen en hun ruggengraat verliezen. In de cellar moeten we vervolgens enorme hoeveelheden zuur en water bij het sap gooien om er nog enigszins wat van de te laat geoogste druiven te maken, maar er straalt weinig liefde vanaf. De sauvignon blanc heeft echter wel 92 punten gekregen: wat dus weer wat zegt over de betrouwbaarheid van deze puntengevers…

  Jur maakt een gist cultuur om later bij de wijn te gooien.

Jur maakt een gist cultuur om later bij de wijn te gooien.

  Zelf verzonnen systeem met steen als gewicht om houtsnippers toe te voegen aan de wijn.

Zelf verzonnen systeem met steen als gewicht om houtsnippers toe te voegen aan de wijn.

  Sauvignon blanc en Dido klaar voor het persen.

Sauvignon blanc en Dido klaar voor het persen.

   Tractor kiepert druiven in de ontstammer.

Tractor kiepert druiven in de ontstammer.

 Jur verdeelt de druiven over de pers.

Jur verdeelt de druiven over de pers.

  Dido maakt de pers schoon na een 17 uur lange sessie.

Dido maakt de pers schoon na een 17 uur lange sessie.

De avonden bij Luiz zijn altijd gezellig. We praten veel over wijn, eten maar ook politiek en geschiedenis. Luiz blijkt over een grote algemene kennis te beschikken. Hij heeft de hele wereld gezien en hij heeft op veel verschillende plaatsen gewoond als Rome, Brussel, Parijs, Kuala Lumpur, Rio en München. Uiteindelijk is hij neergestreken in Santa Ana, eigenlijk een gat in ‘the middle of nowhere’ maar er hangt wel degelijk een speciale energie. De hoofdreden voor deze keuze is zijn vriend Roberto die (een zeer gerespecteerd) ambassadeur is voor Chili in Peru. Zijn hart ligt in Chili waar ze uiteindelijk samen plannen oud te worden.

Ook wij verliezen ons hart aan Santa Ana en gaan met tegenzin iedere dag naar Lurton. Luiz nodigt ons uit om hier de resterende tijd door te brengen en we mogen hier ook onze eigen wijn maken als we dat willen. De enige reden dat we iedere dag toch weer in de auto stappen naar Lurton is Pancho, maar die staat zo onder druk dat hij nauwelijks tijd heeft om echt wijn te maken. In plaats daarvan wordt hij ingezet om allerlei andere zaken op te lossen die al ver voor de oogst gedaan hadden kunnen zijn. Het voordeel is dat Pancho ook bij Luiz woont en dat we hem dus iedere dag kunnen blijven zien, ook als we ontslag bij Lurton zouden nemen.

Na wikken en wegen nemen we het besluit Lurton te verlaten maar we bieden aan nog te blijven tot ze vervangende krachten gevonden hebben. De mededeling valt zwaar aangezien we veel werk verzetten maar we zijn vrij om te gaan en staan waar we maar willen. De general manager is erg kwaad en besluit ons nog diezelfde dag op straat te zetten. We krijgen een cheque in ons hand gedrukt met het nog verschuldigde salaris en we zijn vertrokken.

De oase die Santa Ana is opent zich nu geheel voor ons. We hadden geen betere keuze kunnen maken...

Wordt vervolgd... 

 Dido vangt een kolibrie die gevangen zat in de cellar. Dit was voor ons een teken! We laten de kolibrie vrij en later ook onszelf.

Dido vangt een kolibrie die gevangen zat in de cellar.
Dit was voor ons een teken!
We laten de kolibrie vrij en later ook onszelf.

RAMSES. Onze eerste eigen wijn.

De witte gedeukte Renault Kangoo stuift over de zandweg. René zet zijn vintage Carrera zonnebril op en knalt zonder bij te sturen door alle kuilen heen. We zijn op pad. We rijden van wijngaard naar wijngaard en proeven zo veel mogelijk druiven. Zijn mooiste project ligt bij La Figuera op 600 meter hoogte. We stoppen naast een klif en honderden meters onder ons zien we de Priorat liggen. Al genietend van het prachtige uitzicht roept René ons: hij staat naast een pruimenboom midden tussen de ranken. Hij gooit ons ieder een pruim aan,  de sappigste die we ooit geproefd hebben. We laden onze zakken vol en maken later die dag de lekkerste pruimenjam.

In principe wordt alles bij de familie Barbier geplukt op smaak. Slecht twee of drie laboratorium samples glippen er tussendoor voor de vorm, maar geboren wijnmaker René gaat op in z’n land en neemt beslissingen op gevoel. Het weerbericht speelt daarin een grote rol: is een druif morgen rijp, maar regent het vandaag, dan moet hij kiezen tussen of: nu plukken en een dag rijping missen, of wachten. Het duurt zeker vijf dagen voordat het regenwater is verdampt, dat tegelijkertijd ook een andere rijping bewerkstelligt.

Wat is handig en wat is verstandig? Risico’s worden beloond maar kunnen ook alles verpesten. Na jaren wijn maken word je vanzelf een druif dus dat scheelt; je voelt het aan. Dit is bijzondere kennis waar de wijnmaker zich mee kan onderscheiden. Je kunt technisch perfect wijn maken maar karakter krijg je alleen door het er op te wagen. René is de rust zelve en neemt uitgebreid de tijd voor zijn druiven. Het is een ‘bourgondiër’, een levensgenieter en een goeie kok met een uitstekende neus! Hij heeft weinig stress, dat terug te proeven valt in zijn wijn: alles gaat soepel.

Gedurende ons verblijf waren we van plan een eigen wijn te maken. Nogal nerveus of dit wel kon vroegen we René voorzichtig wat hij hier van vond. Hij vond het geen enkel probleem en zei zelfs: ‘regel het maar en zeg me wat je nodig hebt’. Lekker ontspannen. De ‘cellar master’ van Venus La Universal is Marc; een hele lieve Catalaanse jongen die alle processen in de bodega nauwkeurig bijhoudt en controleert. Gedurende het hele jaar is hij in touw om de wijn van Venus op te voeden. Zijn ouders blijken zelf al decennia druiven te verbouwen, maar verkopen dit nog altijd aan de grote coöperatief in Falset, het grootste dorp in de Priorat.

Tijdens de slechte tijden van Priorat/Montsant halverwege de vorige eeuw kon bijna geen enkele wijnboer zijn hoofd boven water houden. Toen zijn de coöperatieven in het leven geblazen. Een plaats waar iedere boer zijn druiven kwijt kan tegen een redelijke prijs. De coöperatief maakte de wijn en zorgde voor het commerciële plaatje. In het verleden kwamen hier behoorlijke wijnen vandaan. Tegenwoordig is het vaak onpersoonlijke massa productie. Makkelijke wijnen tegen een goede prijs. Omdat de coöperatief in de moeilijke tijden een hand boven het hoofd van veel boeren heeft gehouden zijn veel boeren de coöperatief nog steeds trouw. Dit is in sommige gevallen zonde, want er zijn boeren die druiven produceren van een hoge kwaliteit! Veel meer waard dan een plaatsje in de gigantische molen van de coöperatief waar alles bij elkaar gegooid wordt.

De ouders van Marc gaan binnenkort met pensioen en daarna mag hij besluiten aan wie hij de druiven verkoopt. Zijn droom is om hier zelf kwaliteitswijn van te maken. We zijn gevallen voor het beste plot van de ouders van Marc waar kerngezonde bushvine garnaxta druiven van bijna 30 jaar oud groeien: het waren kleine schattige trosjes met een hoog concentraat van rijp rood fruit, daarbij een dikke schil in verhouding tot het sap, wat voor ons belangrijk was. De schil geeft tijdens de fermentatie (proces waar suiker wordt omgezet naar alcohol) voldoende tannine (polyfenool) om de wijn ruggengraat te geven.

Gelukkig wilden de ouders van Marc wel een uitzondering maken voor de Druivenjagers. We konden 250 kilo van ze afnemen. We waren uitzinnig: we hebben onze eerste druiven ooit gekocht!

We besloten onze 250 kilo relatief vroeg te plukken, zodat de wijn mooi fris wordt en niet te hoog in alcohol. We hebben de druiven eerst een week ‘carbonic’ weggelegd in een ‘bac’ (Catalaans voor bak). Dit houdt in dat we de volledige druiventrossen in een afgesloten ton leggen. Bij deze ‘carbonic’ methode fermenteert de druif zelfstandig van binnen uit en dat geeft een bepaalde elegantie aan de wijn.

Alle druiven hebben we gesorteerd zodat alleen de gezondste druiven in de wijn terecht komen. Dat was een tijdrovende en tevens inefficiënte manier van wijn maken, want met ‘maar’ 250 kilo waren we al twee uur bezig, midden in de nacht, nadat we de wijnen van Venus eerst hadden afgerond. Maar als we dan onze eigen wijn maken, dan doen we dat ook meteen goed.

Om de elegantie en souplesse van deze garnatxa druifjes bij te staan gingen we op zoek naar carinyena en die vonden we op één van de mooiste plots van René, die hij alleen gebruikt voor zijn top wijn Venus. We mochten 125 kilo afnemen, tegen een hogere prijs dan de garnatxa. 

Deze druiven werden later geoogst, omdat carinyena over het algemeen later rijpt en zo een mooie diepe en donkere wijn kan produceren. Na het selecteren van de carinyena druifjes kozen we ervoor ze samen met de garnatxa te ‘kneuzen’ en te ontdoen van de takjes. Hier kozen we voor omdat de garnatxa al rustig anderhalve week aan het fermenteren was, en als we deze rijpe carinyena er bij zouden gooien liepen we het risico om een ‘stuck ferment’ te hebben: de aanwezige gisten schrikken dan zo erg van het geweld van verse suikers dat ze spontaan doodgaan of geen puf meer hebben. Door ze samen te gooien en te kneuzen wordt carinyena meegenomen door de reeds fermenterende garnatxa druiven in het vergistingsproces. En zo geschiedde.

Idealiter zouden we beide druiven afzonderlijk fermenteren, maar dat paste niet. Daarnaast gaat het om kleine hoeveelheden (totaal 300 liter) en dan neem je veel ruimte in beslag in de kelder van een ander. Elke ochtend en avond checkten we het proces van de fermentatie en proefden we Ramses, de naam van onze eerste wijn. Het was zeer interessant zijn geboorte van het begin aan te volgen, langzaam groeiend van zoete suikers tot soepele tannine en fruitsmaken. Hoe langer de schilletjes in contact zijn met het sap, hoe meer tannine de wijn krijgt. Dit ervaar je als een stroef gevoel tussen je tanden en je lippen. Het luistert akelig nauw want tannine kan de wijn meer complexiteit geven, maar tegelijkertijd kan het de wijn ook straf maken.

Toen we de juiste balans hadden gevonden begonnen we met persen. We persen Ramses in een oude ‘basket press’, zo één met van die houten latjes aan de zijkant, onderwijl luisterend naar Ramses Shaffy. Heel klassiek en heel subtiel. Uiteindelijk houden we ongeveer 250 liter wijn over. We slaan 200 liter op in een amfora. Dit is een oude pot van klei, waarin gedurende de Griekse Oudheid ook al wijn in werd gemaakt. De klei is licht poreus en lift naar onze mening de smaak van specifiek de garnaxta mooi op. De overige 50 liter slaan we op in een glazen ‘demi jean’ (zie foto). Dit is een anaerobe (ofwel luchtdichte) omgeving waarin de wijn opgroeit. We voeden beiden wijnen apart op om de proef op de som te nemen. In juni zullen we terugkeren om te proeven en eventueel een deel te blenden. Tot dan rust de wijn gemoedelijk in de kelders van Venus la Universal. 

RAMSES in amfora, slaap lekker!

Wijn proeven met wijnmakers

Afgelopen donderdag was er een bijeenkomst van alle wijnmakers die onderdeel zijn van de SIP, de Swartland Independent Producers. Wij met Dragonridge dus ook! De proeverij werd gehouden bij Callie Leow’s Porseleinberg, een prachtig afgelegen farm op de heuvel tegenover ons. Een prachtig huis, omgeven door olijfbomen met olijven die lekker rijp aan het worden waren. Ik dacht ik proef er één, om vervolgens een les te leren dat deze olijven ongelofelijk smerig zijn, zo vers geplukt. 

Niet echt handig om die smaak in m’n mond te hebben, voorafgaand de proeverij. En we moesten wat proeven! Iedere wijnmaker had één of twee wijnen mee, sommigen wel vier (zoals wij). Het thema was de tegen- en meevallers van de oogst 2015. Tevens kon men een wijn meenemen gemaakt van een druif die nog niet bij de SIP hoort.

Wij hadden bij ons: de viognier (een prachtige wit maar met een te hoog alcohol percentage, terwijl we wel vroeg hadden geplut), de pinotage (die gewoon bijzonder lekker is)

en de sangiovese (de druif waarvan Johan overtuigd is dat hij door de SIP moet worden opgenomen). 

Johan vond het een goed idee dat ik wat ging vertellen over de viognier. Het komt er dus op neer dat ik een verhaal moest houden voor 35 (echte! goede!) wijnmakers over de problemen van onze viognier.

Ik uit m’n hoofd leren wat het suikerlevel was, de ph waarde en de zuurgraad. Het verhaal ging gelukkig heel vloeiend en er startte zelfs een discussie over onze wijn. Het vreemde is dat wij onze druiven niet heel

over

rijp plukken maar het alcohol level wel altijd vrij hoog is. Er werd geroepen dat er misschien hele levendige gisten in onze cellar zijn, of het lab heeft een fout gemaakt. In ieder geval, het bleek een spraakmakende wijn en daarnaast ook een

kanon van een wijn: honing, sinaasappel, ananas, beetje noten en (helaas) 15,8% alcohol: alle wijnen boven de 15% alcohol zijn eigenlijk officieel geen wijn meer.

Maar goed, langzamerhand kwamen alle wijnen aan de beurt. Sommigen waren zoals gezegd ‘pretty dodgy’, die gewoon stonken en andere wijnen die roken naar popcorn met suiker. Allemaal slechte tekens, en iedereen dacht te weten waar het was fout gegaan. 

Aan het eind werden we verwend met heerlijke braaibrooikies (barbecue broodjes) met rundvlees en typische coleslaw en dronken we de wijnen op die ons goed bevielen. Callie had één glas van alle wijnen die we die avond hadden geproefd in een grote kan gegooid. Deze kan ging op het laatst ook rond als traditie. Zeer complex glaasje. Ik had ons chenin blanc- en pinotage-ijs meegenomen, dat helaas al gesmolten was, maar even goed in de smaak viel. 

Wijn proeven met wijnmakers is het leerzaamste wat we tot nu toe hebben meegemaakt. Iedereen denkt na over hoe de wijn is geproduceerd, waar in het proces het mis is gegaan of juist bijzonder goed. De SIP helpt elkaar onderling, en er is totaal geen competitie of concurrentie maar oprechte interesse in elkaars producten. Een voorbeeld voor iedere wijn streek.